W LESIE - owoce, grzyby, mchy, porosty, owady. (Czeremcha owoc leczniczy)

Na zdjęciu widoczna jest gąsienica motyla nocnego – barczatki malinówki (Macrothylacia rubi), o charakterystycznym, gęstym brązowo-czarnym owłosieniu z jasnymi włoskami na bokach

Biologia: Dorosłe gąsienice można spotkać od końca lata do jesieni (często wygrzewające się na leśnych ścieżkach lub skrajach lasów), przed zimowaniem budują mocny kokon, a dorosłe ćmy latają wiosną następnego roku.
Zachowanie obronne: W razie zagrożenia potrafi zwijać się w ciasną, obronną kuleczkę, a jej gęste włoski stanowią mechaniczne odstraszenie przed drapieżnikami (u wrażliwych osób mogą jednak wywołać podrażnienia skóry przy dotknięciu).

GRZYBY:

Czeremcha zwyczajna (Prunus padus L.) 

– gatunek drzewa lub dużego krzewu z rodziny różowatych. Znana także pod nazwą czeremcha pospolita. Występuje w całej Europie, Azji Mniejszej i zachodniej Syberii. W Polsce jest rośliną pospolitą.

Czeremcha - właściwości lecznicze, zastosowanie i przetwory. 


Wiosną zachwyca kaskadami białych kwiatów o oszałamiającym zapachu, a późnym latem ugina się pod ciężarem lśniących, ciemnych jagód. Czeremcha to rodzimy skarb naszych lasów i ogrodów, który od wieków stanowił filar tradycyjnej spiżarni. Mimo to wokół jej owoców narosło wiele mitów. Czy czeremcha jest bezpieczna dla zdrowia, jak odróżnić ją od niebezpiecznej wilczej jagody i jak wydobyć z niej pełnię smaku oraz właściwości leczniczych? Przygotowaliśmy kompletny poradnik dla każdego miłośnika natury.

Czeremcha - bomba witaminowa czy niebezpieczeństwo? Wyjaśniamy kwestię pestek

Często powracające pytanie brzmi: czy czeremcha jest trująca? Odpowiedź brzmi: sam miąższ dojrzałych owoców jest w pełni bezpieczny, jadalny i niezwykle wartościowy. Źródłem wątpliwości są jednak pestki, liście oraz kora czeremchy. Zawierają one glikozydy cyjanogenne, głównie amigdalinę oraz prunazynę, które w kontakcie z enzymami trawiennymi mogą uwalniać cyjanowodór (kwas pruski).

Złota zasada bezpieczeństwa przy zbiorach czeremchy: Owoce spożywamy wyłącznie po osiągnięciu pełnej dojrzałości (gdy są niemal czarne i tracą cierpki posmak). Podczas przygotowywania przetworów nigdy nie miażdżymy pestek i nie rozgryzamy ich na surowo. Obróbka termiczna (gotowanie, pasteryzacja) dodatkowo dezaktywuje niepożądane enzymy.

Dojrzałe owoce czeremchy zawierają bogactwo substancji biologicznie czynnych:Antocyjany i flawonoidy: silne przeciwutleniacze chroniące komórki przed stresem oksydacyjnym i stanami zapalnymi.
Witamina C oraz witaminy z grupy B: naturalne wsparcie układu odpornościowego i nerwowego.
Garbniki (taniny): odpowiadają za lekko cierpki smak i działają ściągająco na błony śluzowe przewodu pokarmowego.
Kwasy organiczne: jabłkowy, cytrynowy i bursztynowy, które stymulują trawienie i metabolizm.

Nazwa zwyczajowa:

Oryginalnie nazywana po polsku trzemcha (porównaj czeską střemcha oraz słowacką čremcha). Czeremcha jest zaimportowanym w XVII wieku rutenizmem. W różnych regionach kraju występuje również pod lokalnymi nazwami ludowymi: czeremucha, śliwa kocierpka, kocierba, korcipa, korciupa, kotarba, smrodynia

Stułka piaskowa (Coltricia perennis), grzyb z rodziny szczeciniakowatych. 

Wygląd: Posiada lejkowaty, cienki kapelusz o strefowanej powierzchni w odcieniach brązu, cynamonu i pomarańczowego beżu z jaśniejszym brzegiem. W dotyku przypomina materiał skórzany lub już zasuszony owocnik.
Występowanie: Rośnie na ziemi w lasach iglastych i mieszanych, szczególnie na piaszczystym, ubogim podłożu, przy drogach leśnych lub ścieżkach.
Zastosowanie: Grzyb jest niejadalny, ale jego trwała struktura sprawia, że bywa wykorzystywany w kompozycjach florystycznych i dekoracjach.