KLASZTOR BENEDYKTYNÓW W MOGILNIE (POLSKA)

FILM Z WNĘTRZA KLASZTORU 

I KATAKUMB POD KLASZTOREM

Wzniesiony w Mogilnie w XI w. przez zakon benedyktynów klasztor i kościół zajmuje teren niewielkiego wzgórza przy północno-wschodnim brzegu Jeziora Mogileńskiego. W 1816 władze pruskie zabroniły przyjmowania nowych zakonników, a w 1833 przeprowadziły likwidację klasztoru, którego zabudowania uległy dewastacji. Do 1994 r. większa część zabudowy klasztornej była w administracji państwa. Od 1998 r. z inicjatywy ks. arcybiskupa Henryka Muszyńskiego powstało w klasztorze Europejskie Centrum Spotkań „Wojciech- Adalbert”, które swoją działalność rozpoczęło 11 lipca 2000 r. Od 1 stycznia 2014 r. klasztor zamieszkują Bracia Mniejsi Kapucyni Prowincji Warszawskiej, którzy przejęli posługę w tutejszej parafii. Kościół św. Jana Apostoła był wielokrotnie przebudowywany. Mimo to zachował swoją pierwotną formę bazyliki romańskiej z akcentami gotyku, renesansu i baroku. Podczas prac renowacyjnych (m.in. zdejmowanie tynków) odsłonięto najbardziej wartościowe historycznie mury romańskie oraz XIII-wieczną posadzkę w prezbiterium. Na szczególną uwagę zasługuje „kościół dolny”. Krypta zachodnia – jako jedna z trzech takich w Europie – jest świadkiem chrześcijańskiego ducha Europy. Krypta zachodnia „perła Mogilna” i środkowa jaśnieją po remoncie i renowacji. To w nich została stworzona stała wystawa historii kościoła i klasztoru pobenedyktyńskiego. Podczas zwiedzania można zapoznać się bliżej z charyzmatem benedyktynów, historią kościoła i klasztoru, kalendarium czy wynikami badań archeologicznych, które zostały umieszczone na aranżacjach graficznych. Zwiedzanie wystawy muzealnej rozpoczyna się chorałem gregoriańskim, który rozbrzmiewa w XI-wiecznej krypcie, tam też przywita nas postać mnicha. Na wystawie dostępne są zbiory parafii pw. św. Jana Apostoła powstałe po badaniach z lat 1970-1980. Wewnątrz na uwagę zasługują sklepienia świątyni: gwiaździste w nawie głównej i prezbiterium, kryształowe w nawach bocznych, żaglaste w kaplicach po obu stronach kruchty, kolebkowe z lunetami w krypcie wschodniej i krzyżowe w krypcie zachodniej. We wnętrzu kościoła znajdują się barokowe ołtarze, główny z obrazem Matki Boskiej Śnieżnej z początku XVII wieku i witrażem Ukrzyżowanie z 1890 r. Pod chórem malowidło ścienne z 1814 r. z postacią króla Bolesława Śmiałego na tle panoramy miasta, autorstwa Jana Okrolniewicza. Na klasztornym wirydarzu, centralnym punktem jest najstarsza w Polsce kamienna studnia z XI w. głęboka na 8 metrów.

GRZYBY - JESIENNY SEZON 2026 (Zaprawy, Suszenie, Gotowanie, Smażenie)

GRZYBY

Jak grzyby , to i sezon jesienny grzybobrania w Polsce w 2026 roku.

Borowik szlachetny (Boletus edulis Bull.)

Borowik szlachetny

Boletus edulis to łacińska nazwa borowika szlachetnego, nazywanego powszechnie prawdziwkiem lub grzybem białym. Uznaje się go za króla grzybów jadalnych.

Kapelusz: Ma barwę od jasnobrązowego do kasztanowatego. Jego powierzchnia jest gładka i lekko lepka w czasie deszczu.
Gąbczasty wygląd od spodu : U młodych osobników są białe, u starszych żółte, a potem oliwkowozielone. Nie zmieniają barwy po uciśnięciu.
Trzon: Jest pękaty, gruby, o jasny brązowym lub beżowym kolorze, pokryty delikatną, białą siateczką.
Miąższ: Jest jędrny, biały i nie zmienia koloru po przekrojeniu. Ma przyjemny, grzybowy zapach i łagodny, orzechowy smak
Występowanie
Rośnie w lasach iglastych i liściastych (często pod sosnami, świerkami, dębami lub bukami).
Spotkać go można od wczesnego lata do późnej jesieni.
Zastosowanie w kuchni
Prawdziwek jest bardzo ceniony w kuchni za swój intensywny smak i aromat.
Nadaje się do smażenia, duszenia, marynowania, a także do suszenia, ponieważ suszenie wzmacnia jego zapach. 

Jednakże  prawdziwą swą moc Grzyby uzyskują w okresie Świąt Bożego Narodzenia jako jedna z 12 potraw na stole wigilijnym w postaci "Zupy grzybowej", jak również suszone grzybki w formie  dodatku do "Bigosu" - można go dodać wówczas dość dużo, aby uzyskać odpowieni smak bigosu jak i kolor i gęstość, a to bardzo ważne. 

CZARNY ŁEPEK 

(POSPOLITY GRZYBEK W POLSKIM LESIE)

Podgrzyb brunatny, podgrzybek brunatny (Imleria badia (Fr.) Vizzini) 

 gatunek grzybów z rodziny borowikowatych (Boletaceae)

Kapelusz
Rozmiar dochodzi do 15 cm średnicy. Jest nagi i gładki, u młodych egzemplarzy półkolisty z podwiniętymi brzegami, ciemnobrązowy z czerwonawym odcieniem lub kasztanowo-brunatny. U starszych egzemplarzy kapelusz jest rozpostarty, dość płaski, czasem z wywiniętymi do góry brzegami

Gąbczasty wygląd od spodu tzw.rurki
Lekko wcięte wokół trzonu. Barwa od bladoochrowej do oliwkowo-żółtej. Uszkodzone zmieniają kolor na niebieskozielony. Pory początkowo są białe, później żółte do żółtozielonawych

Trzon
Grubość do 4 cm, wysokość do 10 cm. Jasnobrązowy, ma podłużne, ciemniejsze pręgi. U młodych egzemplarzy trzon zazwyczaj jest pękaty, następnie cylindryczny. W miejscu uszkodzenia zmienia kolor na ciemnoniebieski

Miąższ
Twardy, w starszych trzonach zdrewniały. Biały, u starszych egzemplarzy lekko żółty. Przekrojony lekko sinieje. Smak i zapach przyjemny

Grzyby w Zalewie Octowej 

Jak dla mnie jest to prawdziwy majstersztyk - jeżeli chodzi o przetwarzanie grzybów. Umiejętność stworzenia zalewy octowej to nie jest byle sztuka. Odpowienio dobrany zestaw przypraw oraz cukru , octu i soli, bo to te trzy składniki rzytują na dobry wspaniały smak "Grzybka w Occie" - dalej liść laurowy, ziele angielskie, cebula i gorczyca jak i pieprz w ziarnach uzupełniają wysublimowany smak czegoś wspaniałego. 

SOWA - GRZYB 

PRZYPOMINAJĄCY PTASIE UPIERZENIE SOWY 

(stąd ta nazwa i lepiej przy niej pozostańmy, a to dlatego, że jest on bardziej z nazwy podobny do tego ptaka niż do czegoś co nazywają czubajką, czy też kanią.. )

Czubajka kania, w polskim języku potocznym nazywana sową lub parasolnikiem, to duży i smaczny grzyb jadalny

Wygląd i cechy rozpoznawcze

Kapelusz: Ma od 10 do 40 cm średnicy. U młodych owocników ma kształt kulisty, a u dorosłych przypomina rozłożony parasol z ciemnym garbem na środku i brązowymi łuseczkami.

Trzon: Jest wysoki (nawet do 40 cm), pusty w środku, z charakterystycznym, przesuwalnym pierścieniem.

Blaszki: Jasne, gęste, białawe lub kremowe pod kapeluszem.

Gdzie rośnie?

Spotkasz ją od lata do jesieni.

Rośnie na skrajach lasów, polanach, łąkach i pastwiskach.

Lubi miejsca jasne i nasłonecznione.

Podczas spacerów po lesie w poszukiwaniu grzybów, należy pamiętać też o różnych stworach tam mieszkających. Do jednych znich, a należy na nie uważać, są "żmije zygzakowate", jako jedyne gadziny jadowite w Polsce- kiedyś ich nie było, ale teraz przy zmianie klimatycznej owa gadzina zamieszkała też w lasach północnej Polski co czyni ją obiektem podwyższonego ryzyka. Gadziny te nie są z natury skore do ataku jak kibice polscy na meczu czy też ukraińcy na polskich ulicach. Nie. Nie żmijka taka nie jest - chyba, że ktoś jej nie zauważy i wejdzie na nią lub zacznie ją straszyć.

To drugie poniżej, to biedny "Zaskroniec-(Natrix natrix)" o dość okazałych gabarytach... ten akurat chce udawać groźnego coś na wzór żmijki lecz przy bliższym poznaniu uchodzi za zwykłą gadzinę leśną bez chęci atakowania... wówczas woli udawać nieżywago, a ty patrzysz na niego i myślisz "ooooo jaki biedny wąż". Zaskrońca można dość łatwo rozpoznać bowiem posiada - powiedzmy w okolicach uszu jaskrawe żółte plamki, a jest to bardzo ważne, choćby dlatego, aby nie panikować i nie straszyć siebie i biednej gadziny... Zaskroniec nie jest jadowity ! Tak troszkę to śmiesznie brzmi , ale prawda jest taka, że te stwory tam są i będą .. i niech sobie będą.