Sparassis crispa - Kozia broda - Siedzuń sosnowy - DZIWNE GRZYBY JADALNE

Siedzuń sosnowy to grzyb o charakterystycznym wyglądzie, zwykle wczepiony w korzenie drzewa. Jego owocniki pojawiają się w okresie od lipca do końca października zarówno w lasach iglastych, jak i mieszanych. Rośnie na martwych i żywych korzeniach iglaków. Atakuje głównie sosny, a niekiedy także świerki i daglezje.

Przeważnie grzyb kozia broda ma od 5 do 20 cm wysokości i od 6 do 30 cm szerokości, choć sporadycznie zdarzają się okazy o znacznie większych wymiarach. Wyróżnia się nieregularnym, kulistym kształtem. Jest zbudowany z krótkiego trzonu, od którego odchodzą pofałdowane, gęsto ułożone odgałęzienia. Na ich końcach znajdują się płaskie, zaokrąglone łopatki lub gładkie listki. Z uwagi na kremowy kolor owocnika wyglądem przypomina nieco kalafiora.

A to ciekawe! Grzyby z rodzaju Sparassis w przeszłości określano jako „szmaciaki”. Z czasem jednak, głównie ze względów estetycznych, postanowiono zastąpić tą niezbyt korzystną nazwę ludowym określeniem „siedzuń”. Brzmi ona znacznie lepiej i odnosi się do kształtu owocnika, który „siedzi” w ziemi.

Wygląd i występowanie

Wygląd: Ma duży, nieregularny owocnik złożony z licznych,pofalowanych gałązek. Kolor od kremowego po jasnobrązowy.Owocnik przypomina kalafior albo mózg, ma liczne pozrastane gałązki i kremowy lub żółtawobrązowy kolor.
Gdzie rośnie: W lasach iglastych, głównie u podstawy pni sosen. Jest pasożytem.

Zapach: Przyjemny, silnie orzechowy.

Taki przepis znalazłem - może jest dobry..

Przepis na Kozia broda w zalewie octowej.

Składniki na zalewę:

2 szklanki wody
2 szklanki octu
6 łyżek cukru
2 łyżki soli
Marchewka
Cebula
Ziele angielskie
Liść laurowy
Gorczyca

Do wyparzonych słoiczków wkładam liść laurowy, ziele i troszkę gorczycy. Resztę składników gotuję i w ten sposób powstaje najlepsza zalewa na świecie z przepisu

Sparassis crispa

CZASZNICA OLBRZYMIA (Calvatia gigantea) - DZIWNE GRZYBY JADALNE

Ten grzyb to  młody owocnik czasznicy olbrzymiej (Calvatia gigantea), nazywanej także purchawicą olbrzymią. Na kujawach w Polsce grzyb ten jest nazywany jeszcze inaczej i choć nazwa może śmieszyć, to nazywa się (bycze jaja). Dlaczego tak? Ponieważ duże okazy po zerwaniu i odwróceniu wyglądem przypominają dosłownie bycze przyrodzenie.  

Młode okazy: Są jadalne i smaczne, jeśli ich wnętrze jest czysto białe. Najczęściej kroi się je w plastry i panieruje jak kotlety.
Stare okazy: Gdy wnętrze zaczyna żółknąć, brązowieć lub staje się gąbczaste i pyliste, grzyb traci wartość kulinarną i nie nadaje się do spożycia.

Przekrój grzyb: Zawsze przekrawaj owocnik wzdłuż przed jedzeniem, aby upewnić się, że w środku niema zarysów młodych blaszek (co mogłoby oznaczać trującego grzyba blaszkowego stadium„jajka”). Następnie w prosty sposób posól i popieprz rozkrojonego grzyba do smaku (dla mnie grzyb musi być w sposób wyczuwalny słony i raczej ostry ). Grzyb musi się smażyc, więc odpowienia ilość oleju powinna zapewnić optymalne smażenie i nie przyklejanie się do patelni. Smażymy dość krótko (grzyb jest bardzo delikatny).

 Na zdjęciu poniżej widać już efekt końcowy smażenia, tuż przed podaniem do spożycia. Jest naprawdę bardzo dobry.

KONIEC WAKACJI 2026

 

W LESIE - owoce, grzyby, mchy, porosty, owady. (Czeremcha owoc leczniczy)

Na zdjęciu widoczna jest gąsienica motyla nocnego – barczatki malinówki (Macrothylacia rubi), o charakterystycznym, gęstym brązowo-czarnym owłosieniu z jasnymi włoskami na bokach

Biologia: Dorosłe gąsienice można spotkać od końca lata do jesieni (często wygrzewające się na leśnych ścieżkach lub skrajach lasów), przed zimowaniem budują mocny kokon, a dorosłe ćmy latają wiosną następnego roku.
Zachowanie obronne: W razie zagrożenia potrafi zwijać się w ciasną, obronną kuleczkę, a jej gęste włoski stanowią mechaniczne odstraszenie przed drapieżnikami (u wrażliwych osób mogą jednak wywołać podrażnienia skóry przy dotknięciu).

GRZYBY i DZIWNE GRZYBY JADALNE:

Sparassis crispa - Kozia broda - Siedzuń sosnowy

Wygląd i występowanie

Wygląd: Ma duży, nieregularny owocnik złożony z licznych,pofalowanych gałązek. Kolor od kremowego po jasnobrązowy.

Gdzie rośnie: W lasach iglastych, głównie u podstawy pni sosen. Jest pasożytem.

Zapach: Przyjemny, silnie orzechowy

Siedzuń sosnowy to grzyb o charakterystycznym wyglądzie, zwykle wczepiony w korzenie drzewa. Jego owocniki pojawiają się w okresie od lipca do końca października zarówno w lasach iglastych, jak i mieszanych. Rośnie na martwych i żywych korzeniach iglaków. Atakuje głównie sosny, a niekiedy także świerki i daglezje.

Przeważnie grzyb kozia broda ma od 5 do 20 cm wysokości i od 6 do 30 cm szerokości, choć sporadycznie zdarzają się okazy o znacznie większych wymiarach. Wyróżnia się nieregularnym, kulistym kształtem. Jest zbudowany z krótkiego trzonu, od którego odchodzą pofałdowane, gęsto ułożone odgałęzienia. Na ich końcach znajdują się płaskie, zaokrąglone łopatki lub gładkie listki. Z uwagi na kremowy kolor owocnika wyglądem przypomina nieco kalafiora.

A to ciekawe! Grzyby z rodzaju Sparassis w przeszłości określano jako „szmaciaki”. Z czasem jednak, głównie ze względów estetycznych, postanowiono zastąpić tą niezbyt korzystną nazwę ludowym określeniem „siedzuń”. Brzmi ona znacznie lepiej i odnosi się do kształtu owocnika, który „siedzi” w ziemi.

Czeremcha zwyczajna (Prunus padus L.) 

– gatunek drzewa lub dużego krzewu z rodziny różowatych. Znana także pod nazwą czeremcha pospolita. Występuje w całej Europie, Azji Mniejszej i zachodniej Syberii. W Polsce jest rośliną pospolitą.

Czeremcha - właściwości lecznicze, zastosowanie i przetwory. 


Wiosną zachwyca kaskadami białych kwiatów o oszałamiającym zapachu, a późnym latem ugina się pod ciężarem lśniących, ciemnych jagód. Czeremcha to rodzimy skarb naszych lasów i ogrodów, który od wieków stanowił filar tradycyjnej spiżarni. Mimo to wokół jej owoców narosło wiele mitów. Czy czeremcha jest bezpieczna dla zdrowia, jak odróżnić ją od niebezpiecznej wilczej jagody i jak wydobyć z niej pełnię smaku oraz właściwości leczniczych? Przygotowaliśmy kompletny poradnik dla każdego miłośnika natury.

Czeremcha - bomba witaminowa czy niebezpieczeństwo? Wyjaśniamy kwestię pestek

Często powracające pytanie brzmi: czy czeremcha jest trująca? Odpowiedź brzmi: sam miąższ dojrzałych owoców jest w pełni bezpieczny, jadalny i niezwykle wartościowy. Źródłem wątpliwości są jednak pestki, liście oraz kora czeremchy. Zawierają one glikozydy cyjanogenne, głównie amigdalinę oraz prunazynę, które w kontakcie z enzymami trawiennymi mogą uwalniać cyjanowodór (kwas pruski).

Złota zasada bezpieczeństwa przy zbiorach czeremchy: Owoce spożywamy wyłącznie po osiągnięciu pełnej dojrzałości (gdy są niemal czarne i tracą cierpki posmak). Podczas przygotowywania przetworów nigdy nie miażdżymy pestek i nie rozgryzamy ich na surowo. Obróbka termiczna (gotowanie, pasteryzacja) dodatkowo dezaktywuje niepożądane enzymy.

Dojrzałe owoce czeremchy zawierają bogactwo substancji biologicznie czynnych:Antocyjany i flawonoidy: silne przeciwutleniacze chroniące komórki przed stresem oksydacyjnym i stanami zapalnymi.
Witamina C oraz witaminy z grupy B: naturalne wsparcie układu odpornościowego i nerwowego.
Garbniki (taniny): odpowiadają za lekko cierpki smak i działają ściągająco na błony śluzowe przewodu pokarmowego.
Kwasy organiczne: jabłkowy, cytrynowy i bursztynowy, które stymulują trawienie i metabolizm.

Nazwa zwyczajowa:

Oryginalnie nazywana po polsku trzemcha (porównaj czeską střemcha oraz słowacką čremcha). Czeremcha jest zaimportowanym w XVII wieku rutenizmem. W różnych regionach kraju występuje również pod lokalnymi nazwami ludowymi: czeremucha, śliwa kocierpka, kocierba, korcipa, korciupa, kotarba, smrodynia

Stułka piaskowa (Coltricia perennis), grzyb z rodziny szczeciniakowatych. 

Wygląd: Posiada lejkowaty, cienki kapelusz o strefowanej powierzchni w odcieniach brązu, cynamonu i pomarańczowego beżu z jaśniejszym brzegiem. W dotyku przypomina materiał skórzany lub już zasuszony owocnik.
Występowanie: Rośnie na ziemi w lasach iglastych i mieszanych, szczególnie na piaszczystym, ubogim podłożu, przy drogach leśnych lub ścieżkach.
Zastosowanie: Grzyb jest niejadalny, ale jego trwała struktura sprawia, że bywa wykorzystywany w kompozycjach florystycznych i dekoracjach.