CHRABĄSZCZ MAJOWY - CHRABĄSZCZ CZERWCOWY (owady)

W Polsce na Kujawach w rejonie Janikowa, Mogilna, Inowrocławia chrabąszcz posiada dwie nazwy i to nie przypadkowo. 1) CHRABĄSZCZ MAJOWY, którego można zauważyć w okresie od maja do czerwca jest większy i różni się nie dużo w kolorze skrzydełek. 2) CHRABĄSZCZ CZERWCOWY - widoczny na zdjęciach spotykany jest od końca czerwca do końca lipca (zależne to jest też od pogody- owady te lubią ciepłe upalne wieczory) Nazwa CHRABĄSZCZ obowiązuje tu bez zmian od pokoleń (nazwy zmieniają nierozumni nukowcy, którzy przechrzcili tego owada na chrząszcza), no niekiedy nauka nie idzie w parze z rozumem. Na kujawach nazwa Chrabąszcz obowiązuje od zarania dziejów - nazwą chrabąszcz posługiwali się moi pra dziadkowie, dziadkowie tak jak inni starsi suvereni tych ziem. TO JEST CHRABĄSZCZ !

Chrabąszcz majowy (Melolontha melolontha) – gatunek chrabąszcza z rodziny poświętnikowatych. Bardzo podobny do chrabąszcza kasztanowego. Chrabąszcz odbywa loty wieczorami w maju, czerwcu, a czasami na początku lipca, w dzień przebywa na drzewach liściastych.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1758 roku przez Karola Linneusza w dziesiątym wydaniu Systema Naturae pod nazwą Scarabaeus melolontha. Jako miejsce typowe wskazano Europę

W powyższym przypadku, kiedy to stworzenie przewróci się na plecy -jak ja to nazywam. Nie bójmy się podać pomocnej dłoni chrabąszczykowi oczywiście w postaci palca, gdzie owad z chęcią się doń przyczepi i przez to można będzie go ustawić do pionu. W tej pozycji są bezbronne i same z tego nie wybrną. Chrabąszcze nie gryzą, nie kłują - nie są jadowite.   

Długość 25–35 mm, ciało owalne, nieco wydłużone, czarne z białymi plamami na bokach odwłoka, czułki, pokrywy skrzydłowe i odnóża brunatne, silny gryzący aparat gębowy. Larwy oligopodialne (3 pary nóg tułowiowych), białe, grube, charakterystycznie zgięte w podkowę nazywane pędrakami. Poczwarka wolna. Dorosłe chrząszcze oraz pędraki zimują w glebie na głębokości 1 metra

Chrabąszcz żywi się liśćmi różnych drzew liściastych (drzewa owocowe, wierzby, brzozy, buki, dęby i inne), a jego larwy są typowymi polifagami: żerują na korzeniach roślin zielnych, krzewów i drzew; mogą uszkadzać system korzeniowy młodych roślin, w burakach i bulwach ziemniaka wygryzają dziury; z punktu widzenia człowieka są szkodnikami szkółek, upraw oraz trawników.