Owoce - Zielsko - Chwasty - Owady - Natura

Artemisia absinthium

Działanie lecznicze

Przy zastosowaniu wewnętrznym

Piołun poprzez swoją gorycz pobudza funkcje wydzielnicze przewodu pokarmowego, zwiększa apetyt, a dzięki olejkom eterycznym działa żółciopędnie i spazmolitycznie – stąd też napary z ziela i nalewkę z piołunu stosowano w bardzo niewielkich dawkach w bezsoczności i niedokwaśności soku żołądkowego, niestrawności, niedostatecznym wytwarzaniu żółci i braku apetytu. Piołun działa też odkażająco oraz jest środkiem przeciwrobaczym. Przeciwwskazaniami do wewnętrznego stosowania piołunu były ostre stany zapalne przewodu pokarmowego, np. zapalenie wyrostka robaczkowego i sprzyjające krwawieniu, m.in. żylaki odbytu oraz ciąża (w badaniach na zwierzętach stwierdzono, że tujon wywołuje napady konwulsji u osobników żeńskich przy dwa razy mniejszej dawce niż u męskich), karmienie piersią. Leczenie można było prowadzić tylko niewielkimi dawkami i przez krótki czas. Dawniej nalewki i napary z piołunu stosowano również w neurastenii. Stosowanie środka neurotoksycznego do leczenia nerwów nie jest dziwne, gdyż podobnie jak złożony jest skład chemiczny piołunu, tak też skomplikowane jest jego działanie, np. jest zarówno toksyczny dla nerwów, jak i je chroni

Przy zastosowaniu zewnętrznym

Odwar z ziela można także stosować zewnętrznie przy zwalczaniu pasożytów skóry (wszy, świerzbowce), gdyż działa na nie toksycznie. W tym celu stosowano też gotowe preparaty zawierające piołun (np. zawierające nalewkę z bylicy piołunu, wrotyczu pospolitego i ocet). Używany przy owrzodzeniach i ranach. Stosowany w postaci naparu jako lewatywa zwalcza owsicę i glistnicę.

Napary z ziela dodawano do kąpieli przy chorobach reumatycznych. Napar z piołunu (mimo że nie zawiera saponin), stosunkowo szybko zmywa tłuszcz, smar i olej z rąk.

Oddziaływanie klimatyczne

Przebywanie w okolicach porośniętych piołunem ma łagodzić duszności u niektórych chorych na astmę

Szczeć pospolita 

(z łac. Dipsacus sylvestris L.)

zwana też szczecią leśną, to gatunek dwuletniej rośliny należącej do rodzaju szczeć i rodziny szczeciowatych. W stanie dzikim występuje na terenie niemal całej Europy, Afryki Północnej i Azji Zachodniej.
Szczeć znalazła szerokie zastosowanie w lecznictwie. Pierwsze wzmianki o jej prozdrowotnych właściwościach sięgają I w. i pochodzą z opisów greckiego lekarza Dioskuridesa. Surowcem są liście i korzeń szczeci. Substancje aktywne zawarte w roślinie to m.in. kwas chlorogenowy, kwas kawowy, kwas chinowy, saponiny, alkaloidy, irydoidy (cefelarozyd, dipsakan, dipsakotyna), trójterpeny.

Szczeć wykazuje działanie przeciwzapalne, immunomodulujące, moczopędne, napotne, przeciwreumatyczne, bakteriostatyczne, bakteriobójcze, hepatoprotekcyjnie (ochronne na miąższ wątroby). Używana bywa w leczeniu wrzodów żołądka, dny moczanowej, artretyzmu. Wspomaga oczyszczanie organizmu z toksyn i zbędnych produktów przemiany materii. Pobudza układ trawienny, zwiększa produkcję soków trawiennych i żółci. Szczeć na boreliozę to jednak najbardziej znane jej wykorzystanie. Szeroko na temat zdrowotnych właściwości szczeci w leczeniu boreliozy pisze Wolf-Dieter Storl w książce pt. „Naturalne leczenie boreliozy”. Roślina znajduje także zastosowanie w leczeniu chorób skóry, w tym wyprysków, trądziku, czyraków, liszajów i stanów zapalnych.

Orthetrum cancellatum - Lecicha pospolita

potocznie nazywana Ważką.

Samica o żółtym odwłoku z dwoma czarnymi pasami na każdym tergicie. Dojrzały samiec z niebieskim nalotem czasem pojawiającym się także na tułowiu. Pterostigmy czarne. Boki tułowia pozbawione barwnych pasów. Oczy mniej lub bardziej intensywnie zielone.

Status. Pospolita w całym kraju – jedna z najliczniejszych ważek różnoskrzydłych
Siedlisko. Wody stojące o piaszczystym, lub żwirowym dnie i teren wokół nich. Ważki te potrafią jednak oddalać się od wody na znaczne odległości. Siedzące lecichy składają przednie nogi nad głowę, opierając się na pozostałych dwóch parach. Chętnie odpoczywają bezpośrednio na ziemi, na nabrzeżnych kamieniach i skarpach
Wymiary. Długość ciała około 5 cm. Rozpiętość skrzydeł 70-80 mm
Aktywność. Czerwiec – wrzesień
Lokalizacja. Łódzkie, śląskie, zachodniopomorskie, mazowieckie
Pokarm. Owady, w tym mniejsze ważki. Larwy polują w wodzie
Podobne. Orthetrum albistylum o barwnych pasach na boku tułowia. Samice Orthetrum brunneum pozbawione są czarnych pasów na odwłoku, a samce są całkowicie niebieskie, łącznie z czołem i oczami. Samce można pomylić także z Libellula fulva